Laurie en Silvan
Soms heb je van die ceremonies… waarbij je als trouwambtenaar denkt: dit wordt er één om niet snel te vergeten.
Die van Laurie en Silvan was er zo één.
Op deze enigszins kille vrijdag 10 april 2026, bij de Robacher Watermolen in Hauwert, kwamen niet alleen twee mensen samen… maar eigenlijk twee werelden
En dat gebeurde op een manier die precies bij hen past:
persoonlijk, een tikje eigenwijs… en met veel gevoel voor betekenis.
Normaal gesproken zeg je: “fijn dat iedereen er is”… maar hier moest ik dat nét iets anders formuleren. Want een belangrijk deel van de familie keek mee vanuit de Filipijnen. Via een live-verbinding — dwars door tijdzones en continenten heen.
En eerlijk is eerlijk… dan merk je dat afstand eigenlijk maar een relatief begrip is.
Zeker op een dag waarop de moeder van Laurie, ondanks haar ziekte, dit moment toch mee kon beleven.
Dat gaf de ceremonie een extra laag... zacht... kwetsbaar.
En tegelijk ontzettend krachtig.
Laurie en Silvan wilden graag elementen uit de Filipijnse huwelijkscultuur terug laten komen.
En daar word ik als trouwambtenaar altijd blij van — want het zijn precies die persoonlijke keuzes die een ceremonie uniek maken.
We begonnen met de Unity Candle: twee vlammen, twee families, één begin.
Na de eigen geloftes en vóór het JA-woord volgden de rituelen van de sluier en het koord — symbolen van bescherming, verbondenheid en… laten we eerlijk zijn… ook een beetje van: “vanaf nu komen jullie hier niet meer onderuit.”
Aan het eind van de ceremonie kwam er nog iets.
Want soms… denk ik als trouwambtenaar: dit verhaal is nog niet helemaal af.
Dus stond er ineens — heel onschuldig — een derde kaars.
De Huwelijkskaars. Niet aangekondigd. Niet verwacht. Maar precies op zijn plek.
Laurie en Silvan keken me even aan van: oké… wat gebeurt hier?
En daarna… gebeurde precies wat de bedoeling was.
Twee vlammen werden één nieuw licht. En dat moment… dat was stil.
Echt stil.
Wat deze ceremonie extra bijzonder maakte, was de rol van de kinderen.
Tess, die als bloemenmeisje al bij binnenkomst liet zien dat je voor uitstraling geen leeftijd nodig hebt.
Sem… die met één ferme tik op het aambeeld het ja-woord bekrachtigde.
Ik kan u verzekeren: er zijn huwelijken die met minder overtuiging zijn gesloten.
En niet te vergeten Mattias, de jongste van de drie die met grote zorg de ringen aanreikte — alsof hij heel goed begreep hoe belangrijk dat moment was.
De muziek tijdens de ceremonie was in handen van het VU String Quartet onderdeel van het orkest van de Vrije Universiteit van Amsterdam — en dat deden ze… indrukwekkend.
Van de verstilde binnenkomst met Dearly Beloved en I See the Light…
tot het speelse Concerning Hobbits tijdens het tekenen van de akte.
En als je denkt: dat is al bijzonder… dan eindig je dus met een strijkkwartet dat Give Me Everything Tonight speelt.
En ja… dat werkt. Sterker nog: het paste perfect.
Want als er één ding is dat Laurie en Silvan laten zien,
is het wel dat je het leven niet half moet leven.
Wat begon als een ceremonie vol symboliek en persoonlijke verhalen…
ging naadloos over in een viering.
Met een erehaag, applaus en veel blije gezichten verlieten Laurie en Silvan de plek van de ceremonie. Op weg naar het feest. En vooral… op weg naar hun gezamenlijke toekomst.
Als trouwambtenaar maak je veel mooie momenten mee.
Maar soms… klopt alles: de mensen... de verhalen... de rituelen... de muziek.
En misschien nog wel het belangrijkste: de manier waarop twee mensen elkaar aankijken… en je denkt: ja… dit zit goed.
Laurie en Silvan…
Maligayang bati. 🤍
Sometimes you come across those ceremonies… where, as a wedding official, you think: this is one I won’t forget in a hurry.
Laurie and Silvan’s was one of those.
On this somewhat chilly Friday, 10 April 2026, at the Robacher Watermill in Hauwert, it wasn’t just two people who came together… but actually two worlds
And it happened in a way that suited them perfectly: personal, a touch quirky… and with a deep sense of meaning.
Normally you’d say: “It’s lovely to have everyone here”… but here I had to phrase it just a little differently. Because a significant part of the family was watching from the Philippines. Via a live link — right across time zones and continents.
And to be honest… that’s when you realise that distance is really just a relative concept.
Especially on a day when Laurie’s mother, despite her illness, was still able to share in this moment.
That gave the ceremony an extra layer… tender… vulnerable.
And at the same time incredibly powerful.
Laurie and Silvan were keen to incorporate elements from Filipino wedding culture.
And as a wedding officiant, that always makes me happy — because it is precisely those personal choices that make a ceremony unique.
We began with the Unity Candle: two flames, two families, one beginning.
After the personal vows and before the ‘I do’, came the rituals of the veil and the cord — symbols of protection, connection and… let’s be honest… also a bit of: ‘from now on, there’s no getting out of this.’
At the end of the ceremony, there was something else.
Because sometimes… as a wedding official, I think: this story isn’t quite finished yet.
So suddenly there was — quite innocently — a third candle: The Wedding Candle.
Unannounced. Unexpected. But exactly where it should be.
Laurie and Silvan looked at me for a moment, as if to say: okay… what’s going on here?
And then… exactly what was intended happened.
Two flames became one new light. And that moment… it was silent. Truly silent.
What made this ceremony extra special was the role of the children.
Tess, who, as the flower girl, showed right from the moment she entered that you don’t need age to have presence.
Sem… who confirmed my conclusion on the I Do with a single firm tap on the anvil.
I can assure you: there are marriages that have been entered into with less conviction.
And let’s not forget Mattias, the youngest of the three, who handed over the rings with great care — as if he understood perfectly well just how important that moment was.
The music during the ceremony was provided by the VU String Quartet, part of the orchestra of the "Vrije Universiteit" van Amsterdam — and they did an… impressive job.
From the quiet entrance accompanied by Dearly Beloved and I See the Light… to the playful Concerning Hobbits whilst signing the register.
And if you think: that’s special enough… well, you end up with a string quartet playing Give Me Everything Tonight.
And yes… it works. In fact: it was perfect.
Because if there’s one thing Laurie and Silvan show us, it’s that you shouldn’t live life by halves.
What began as a ceremony full of symbolism and personal stories… seamlessly turned into a celebration.
Amidst a guard of honour, applause and many happy faces, Laurie and Silvan left the ceremony venue. On their way to the reception. And above all… on their way to their shared future.
As a wedding official, you experience many beautiful moments.
But sometimes… everything just clicks: the people… the stories… the rituals… the music.
And perhaps most importantly: the way two people look at each other… and you think: yes… this is right.
Laurie and Silvan… Maligayang bati. 🤍
