Manon en Sven

150e ceremonie als Trouwambtenaar Pim van der Tas
Vrijdag 5 juni 2026 - Hoeve Zzamen in Zoetermeer

 

Wat mij aan deze ceremonie van Manon en Sven vooral is bijgebleven, is hoe ongelooflijk vanzelfsprekend hun liefde eigenlijk voelt.
Niet vanzelfsprekend in de zin van gewoon of alledaags.
Maar vanzelfsprekend in de betekenis van: natuurlijk horen deze twee mensen bij elkaar.

Vanaf de eerste minuten van de ceremonie hing er een sfeer van warmte, herkenning en ontspanning. Natuurlijk waren er gezonde spanningen, zoals die er bij iedere bruiloft zijn, maar tegelijkertijd straalde het bruidspaar iets uit wat veel aanwezigen onmiddellijk zullen hebben gevoeld: rust.

Het verhaal van deze avond ging niet over twee mensen die elkaar compleet maakten, maar over twee mensen die elkaar aanvullen.
Twee persoonlijkheden die heel verschillend kunnen zijn, maar juist daardoor zo goed blijken te werken. De één die soms vooruit denkt naar alles wat mogelijk zou kunnen gebeuren, de ander die daar met een glimlach tegenover zet dat het uiteindelijk allemaal wel goed komt.
En misschien zat juist daarin de kracht van deze ceremonie.

Er werd veel gelachen.
Om verhalen uit de jeugd.
Om herinneringen aan schooltijd, sport, vakanties en vriendschappen.
Om eigenaardigheden die iedereen onmiddellijk herkende.

Maar onder die humor zat voortdurend een diepe laag van genegenheid. Want achter iedere grap zat een verhaal van verbondenheid. Achter iedere anekdote zat iemand die geliefd is om precies wie hij of zij is.

Wat deze ceremonie bovendien bijzonder maakte, was dat nergens het gevoel ontstond dat het draaide om uiterlijk vertoon. Terwijl er maandenlang was voorbereid op een prachtige trouwdag, bleef de aandacht steeds teruggaan naar wat werkelijk belangrijk was: samen een leven opbouwen met de mensen om je heen die ertoe doen.

Dat werd misschien nog wel het mooist zichtbaar tijdens de eigen geloftes.
Na alle verhalen, alle grappen en alle herinneringen kwam er een moment waarop de buitenwereld even verdween. Twee mensen die elkaar aankeken en in hun eigen woorden vertelden waarom juist deze ander degene is met wie zij oud willen worden.

Dat zijn de momenten waarop een ceremonie stil wordt.
Niet omdat er niets gebeurt.
Maar omdat iedereen voelt dat er iets gebeurt wat groter is dan woorden.

Ook de symboliek van de ringen sloot daar prachtig op aan. Geen ingewikkelde theorieën, geen grote levenslessen, maar een eenvoudige en herkenbare gedachte: er voor elkaar zijn. Op zonnige dagen, maar ook wanneer het regent, stormt of tegenzit. Eigenlijk precies zoals het leven is.

En vervolgens werd alles officieel.
Een handtekening.
Een akte.
Een bevestiging.

Maar wie goed keek, wist natuurlijk dat de essentie allang daarvoor zichtbaar was geworden.
In de blikken die werden uitgewisseld.
In de manier waarop er naar elkaar werd geluisterd.
In de vanzelfsprekendheid waarmee zij naast elkaar stonden.

Toen de ceremonie uiteindelijk richting haar einde liep, werd ook vooruitgekeken naar alles wat nog komen gaat. Nieuwe reizen. Nieuwe avonturen. Een nieuw huis. Toekomstplannen die nog vorm moeten krijgen. Dromen die nog werkelijkheid mogen worden.

Maar misschien was de mooiste conclusie van deze avond wel dat de belangrijkste stap al lang gezet was.
Niet vandaag.
Niet bij het ja-woord.
Niet bij de ondertekening.
Maar op het moment waarop twee mensen ontdekten dat zij zichzelf mochten zijn bij elkaar.

En vanaf dat moment is er eigenlijk maar één logische uitkomst mogelijk.
Dat je op een mooie zomeravond tegenover elkaar staat.
Een ring draagt.
Een handtekening zet.
En met volle overtuiging zegt: "Ja."

Dat ik deze ceremonie mocht doen kwam ook nog eens voort uit een eerdere ceremonie die ik in 2023 in Barneveld mocht doen en waar Sven getuige was voor de bruidegom van toen, die op zijn beurt in deze ceremonie getuige voor de bruidegom van nu mocht zijn.
"Van een bruiloft komt een bruiloft" werd werkelijkheid.

 

En dit was Manon's en Sven's review:
"Wij hebben een geweldige ceremonie gehad, dankzij Pim. Hij vertelde ons verhaal alsof hij ons al jaren kende, en dat is echt een kunst. We hebben gelachen en ook een traantje gelaten.
We raden iedereen aan om Pim als BABS in te huren".