Anke en Jim
Van toga naar kilt – een ceremonie helemaal van Anke en Jim
Vrijdag 21 augustus mocht ik aan het strand van Gasterij Blauwe Meertje in Weert het huwelijk voltrekken van Anke en Jim. Een bruidspaar dat vooraf één wens heel duidelijk had gemaakt: houd het persoonlijk, houd het luchtig en laat deze dag vooral over óns gaan.
De ceremonie vond plaats aan het water, onder een groot doek dat beschutting bood tegen zon en een eventuele regenbui. Daardoor bleef het buitengevoel volledig behouden, met het strand en het Blauwe Meertje als decor, maar zonder dat een buitje letterlijk roet in het eten kon gooien.
En zo werd het een ceremonie waarin ernst en humor elkaar voortdurend mochten afwisselen.
Natuurlijk waren er de officiële momenten die bij een huwelijk horen. Maar daaromheen was er vooral het verhaal van twee jonge mensen die al tien jaar weten wat ze aan elkaar hebben. Geen grote filosofische beschouwingen over de liefde, maar herkenbare verhalen over twee verschillende karakters die elkaar juist daardoor zo mooi aanvullen.
Er werd gelachen om herinneringen uit hun jeugd, om een bijzondere eerste ontmoeting in Spanje, om een dranktest die achteraf misschien wel het eerste toelatingsexamen voor dit huwelijk bleek te zijn, om een moestuin die langzaam de omvang van een kleine agrarische onderneming begint aan te nemen en natuurlijk om Jango, hun trouwe viervoeter, die als ringdrager een belangrijke taak kreeg.
Maar er was ook ruimte voor stilte. Voor de mensen die Anke en Jim op deze bijzondere dag graag bij zich hadden gehad, maar die er alleen nog in hun herinneringen bij konden zijn.
En toen kwam voor mijzelf een bijzonder moment.
Tijdens onze gesprekken hadden Anke en Jim en ik ontdekt dat we een liefde delen voor Schotland, Ierland en de Keltische cultuur. Voor Anke hoort daar bovendien de doedelzak nadrukkelijk bij.
Daarom vroeg ik tijdens de ceremonie mijn collega van de gemeente Weert, Marion Saes-Reijnen, mij even te helpen.
De toga ging uit...
en daaronder verscheen het Schotse galakostuum.
De reactie van de gasten maakte onmiddellijk duidelijk dat die verrassing was geslaagd. Vanaf dat moment werd de ceremonie in kilt voortgezet — een klein gebaar, maar juist daardoor nóg persoonlijker voor dit bruidspaar.
Het mooiste moment bleef natuurlijk het moment waarop Anke en Jim tegenover elkaar stonden, elkaar de rechterhand gaven, elkaar aankeken en allebei dat ene belangrijke woord uitspraken: JA.
De officiële huwelijksverklaring volgde, nichtje Luna mocht op mijn teken de hamerslag geven en daarna was er alle ruimte voor Anke en Jim om elkaar als kersvers echtpaar te feliciteren.
En alsof dat nog niet genoeg was, kwam vervolgens Jango in actie met de trouwringen.
Het werd precies de ceremonie die we samen hadden willen maken: warm zonder zwaar te worden, persoonlijk zonder sentimenteel te worden en met heel veel ruimte voor humor.
Dat de eerste reacties van Anke en Jim en hun gasten zo enthousiast waren, maakte de middag voor mij extra bijzonder. Ook mijn collega van de gemeente Weert liet na afloop weten enthousiast te zijn over de manier waarop de ceremonie was verlopen.
Voor mij blijft vooral één beeld hangen: een bruidspaar dat zichtbaar genoot, gasten die volop meelachten en meeleefden en een prachtige buitenplek aan het water waar alles samenkwam.
Dit waren Anke en Jim. Precies zoals ze zijn.
En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste wat een persoonlijke huwelijksceremonie kan bereiken.
-------------------------------------------------------------------------------------
Via de website van The Perfect Wedding kreeg ik onderstaande reflectie van Anke en Jim op onze samenwerking:
Pim heeft onze ceremonie geweldig geregeld. Lekker luchtig en persoonlijk gehouden met humor precies waar wij naar op zoek waren. Ook is het mooi om te zien met hoeveel plezier Pim dit heeft gedaan! Helemaal Top!