150 jaar Hans en Grietje… een bijzondere verjaardag op 12 september 2026... of toch niet?

Soms begint een huwelijk niet met een bruid die aan de arm van haar vader binnenkomt.
Soms begint het met een bus vol nietsvermoedende gasten, een sloep, een trouwambtenaar in toga en vier getuigen die zelf nog niet weten dat ze getuige zijn.

En soms heet de uitnodiging gewoon: 150 jaar Hans en Grietje.
Want dat was wat familie en vrienden van Riet en Hans dachten te gaan vieren. Riet was net 74 geworden en Hans 76. Samen precies 150.

En wie deze twee kent, weet dat je voor een feestje bij hen eigenlijk nooit een ingewikkelde aanleiding nodig hebt. Dus verzamelde het gezelschap zich die zaterdagmiddag op hun boerderij in Pijnacker. Een bus stond klaar om iedereen naar De Meerhoeve in Oude Ade te brengen.
Niets aan de hand... feestje... drankje... gezelligheid.
Totdat er over het water een sloep kwam aanvaren. Met daarin Riet, Hans en... een trouwambtenaar in toga.
Dan weet je dat óf de dresscode voor een verjaardagsfeest behoorlijk uit de hand is gelopen… óf dat er iets anders staat te gebeuren.
Dat laatste dus.

Niemand wist iets

En dat was misschien wel het mooiste van deze middag. Niemand wist het. Niet een paar mensen. Niet bijna niemand. Echt niemand.
Familie en vrienden hadden geen enkel vermoeden dat zij niet alleen gekomen waren om 150 jaar Hans en Grietje te vieren.
Ze waren aanwezig bij de ceremoniële omzetting van het geregistreerd partnerschap van Riet en Hans in hun huwelijk.
Een vervolg op een verhaal dat ruim vijf jaar eerder was begonnen.

Want op 19 maart 2021 mocht ik hun partnerschapsregistratie leiden. Midden in coronatijd, maar natuurlijk wel op z'n Riet-en-Hans: met een stoet van 15 oldtimers tussen hun boerderij en het gemeentehuis.

Een huwelijk kwam later wel. Ooit. Ik sloot die ceremonie destijds dan ook af met twee woorden: “Tot ooit.”
Op 12 september 2026 was het zover. Ooit was vandaag geworden.

En toen moesten er nog getuigen komen…

Riet en Hans hadden vier mensen uitgekozen die een bijzondere plaats in hun leven innemen: twee dierbare vriendinnen van Riet en twee zoons van Hans. Alleen… die vier wisten van niets. 
Ik had hen vooraf heel onschuldig gevraagd of zij mij wat verhalen over Riet en Hans wilden sturen. Ik zou daar tijdens het feest misschien een leuk sketchje van kunnen maken. En dus kwamen de verhalen.
Over vriendschap... over feestjes... over stoofperenassemblagelijnen en technische uitvindingen van Hans... over jonge eendjes die na een ongelukkige manoeuvre een vakantiehuisje veranderden in iets waarvoor je normaal gesproken een gespecialiseerd schoonmaakbedrijf belt.
En over twee mensen die, ondanks alles wat het leven hun inmiddels heeft voorgeschoteld, voor elkaar blijven zorgen.

Pas tijdens de ceremonie kwam de werkelijke reden van mijn verzoek.
Yvette, Iris, Frank, Mark. Willen jullie even naar voren komen?

Vier verbaasde gezichten. Want het sketchje bleek helemaal geen sketchje.
Ze waren zojuist benoemd tot getuigen. En soms hoef je als trouwambtenaar dan even helemaal niets te zeggen. Gewoon kijken. En genieten.

Krukkie en Kreukeltje

Het verhaal van Riet en Hans is namelijk niet alleen een verhaal van feestjes, reizen, motoren en plannen. Het leven liet zich de afgelopen jaren ook van een andere kant zien.
Hun lichamen werken niet altijd meer mee met alles wat hun hoofden nog bedenken. En daarom hebben Hans en Grietje zichzelf inmiddels een tweede naam gegeven: Krukkie en Kreukeltje. Maar daar hoort altijd iets achteraan: Samen Sterk.

En misschien zegt dat wel meer over een huwelijk dan welke romantische volzin ook. Niet dat je altijd sterk moet zijn. Maar dat er iemand naast je staat wanneer jij het even niet bent.

Het JA-woord dat vijf jaar had gewacht

In 2021 waren er bewust geen ringen en geen JA-woord. 
Dat laatste hadden Riet en Hans bewaard. Voor ooit.
En dus stonden ze daar nu tegenover elkaar. Geen eigen geloften, geen muziek, geen ringen. Alleen die ene eenvoudige vraag.
En tweemaal een overtuigend: JA.

Daarna werd de ceremoniële akte getekend door Riet en Hans en door vier getuigen die een uur eerder nog geen flauw idee hadden dat hun handtekening die middag nodig zou zijn.

En toen moest er nog één tik worden uitgedeeld…

Je zou denken dat daarmee alle verrassingen wel waren geweest.
Maar nee.
Er ontbrak deze middag iemand die we er heel graag bij hadden gehad: Kevin, een van de zoons van Hans. Hij was in 2021 getuige geweest bij de partnerschapsregistratie en daarom lag er voor hem deze keer eigenlijk een andere, bijzondere taak klaar. 
Maar soms loopt een dag anders dan je hoopt. Kevin kon er helaas niet bij zijn. En dus moest er ter plekke een nieuw plan komen. Gelukkig zat er iemand in de zaal die daar werkelijk niets van wist: Brinne.

De enige kleindochter van Riet, die er in 2021 ook al bij was, samen met haar moeder en broertje. En vijf jaar later zat ze opnieuw tussen de gasten.
Veilig, dacht ze waarschijnlijk. Niet dus.
“Brinne, wil jij even naar voren komen?” 
Weer zo'n prachtig verbaasd gezicht.

Ze kreeg de hamer in haar handen en mocht met één ferme tik de ceremoniële omzetting van Riet en Hans bekrachtigen. 
Eén tik. Dat was de opdracht. En Brinne deed precies wat haar gevraagd werd. Zéér precies zelfs.

De hamerslag was namelijk zo overtuigend dat de hamer er een scherf bij verloor. Kijk, dan kun je als trouwambtenaar natuurlijk denken: oei…
Maar in dit gezelschap denk je vooral: mooi, Hans heeft weer een klusje.
Want een man die een stoofperenassemblagelijn kan bouwen, een ijsfiets kan bedenken en op zijn 76e bezig is met een volledig geautomatiseerde kas… laat zich natuurlijk niet uit het veld slaan door de hamer van de  trouwambtenaar met een stukje eraf.
Ik vermoed dan ook dat die hamer binnenkort beter uit de reparatie komt dan hij ooit uit de fabriek is gekomen.

En zo kreeg ook Brinne — volkomen onverwacht — haar eigen plek in deze bijzondere familiedag. In 2021 was ze erbij. In 2026 opnieuw. Maar deze keer liet ze letterlijk haar sporen na. Met één ferme klap.

Wie een kas bouwt, gelooft in morgen

Een paar dagen voor de ceremonie zat ik bij Riet en Hans thuis voor onze laatste voorbereiding. Tijdens ons gesprek werd er een kas afgeleverd. Nou ja… een kas. Bij Hans blijft zoiets namelijk nooit gewoon een kas.
Er moet een fundering onder... water... elektra... automatische ventilatie.
En als Hans en Riet straks in Spanje zitten, moet hij natuurlijk via een app kunnen zien hoe hoog de luchtvochtigheid in Pijnacker is en op afstand de bewatering kunnen regelen. 
Hans is 76.
Zijn lichaam vindt tegenwoordig dat een kwartiertje werken best gevolgd mag worden door een halfuur op de bank. Maar zijn hoofd? Dat draait nog op volle capaciteit. Toen ik hem vroeg of dit project misschien niet wat ambitieus was, kwam het antwoord onmiddellijk: “Dan schakel ik toch de hulptroepen in. Die kas komt er, linksom of rechtsom.”

En eigenlijk zat daarin mijn slot voor deze ceremonie verstopt.
Want: wie een kas bouwt, gelooft in morgen. Je maakt plannen. Je plant iets. Je hoopt het te zien groeien. Ook wanneer het leven onderweg anders is gelopen dan je ooit had gedacht.

Vijftig jaar later

Voor mij persoonlijk had deze dag nog een extra laag.Ik ken Riet sinds 1976.
We zaten samen op orgelles en tijdens de eerste les vroeg de instructeur wie mevrouw Riet naar huis kon brengen. Ze woonde nog geen twee minuten bij mij vandaan. Dus ik stak mijn hand op. Een autoritje van vijf minuten van de muziekschool naar haar appartement. Meer niet.

Het werd het begin van een vriendschap die inmiddels vijftig jaar duurt. 
Een halve eeuw met mooie momenten, verdriet, gezinnen, kinderen, feestjes, veel te late nachten en soms veel te vroege haringen in Scheveningen.
In 1976 bracht ik Riet na de orgelles naar huis.
Vijftig jaar later zat ik opnieuw met haar op weg naar een belangrijk moment. Ditmaal niet in mijn auto. Ditmaal samen met Hans. In een sloep.

En aan het einde van de ceremonie kwamen nog één keer een paar regels terug uit het gedicht Samen, waarmee ik in 2021 de registratie van hun partnerschat had afgesloten.
Toen zei ik: Tot ooit.
Dat hoefde nu niet meer. Want ooit was gekomen. En daarom bleef er deze keer eigenlijk maar één wens over. Blijf plannen maken. Blijf lachen om wat nog wél kan. Schakel de hulptroepen in als het nodig is. En kan het leven niet linksom… dan vinden jullie samen wel een weg rechtsom.

Hans en Grietje... Krukkie en Kreukeltje... maar boven alles:
SAMEN STERK.
En ergens tussen alle verrassingen door had kleindochter Brinne met één ferme hamerslag dus ook nog een stukje uit mijn hamer geslagen.
Maar ach… met Hans in de buurt maak ik me daar geen zorgen over.
Sommige dingen kunnen gelukkig wél gewoon gerepareerd worden.

En die opgetelde 150e verjaardag?
Die hebben we daarna natuurlijk óók nog gewoon gevierd.